Liefde is

Ik zit op de trein. Ik moet denken aan een kunstenaar die ik vorige week bezocht. Hij woont op het platteland. Een jongeman. Erg verbonden met de natuur. Op een zeker moment haalde hij een stokje uit zijn zak. ‘Dat is mijn voelstokje,’ zei hij, ‘het verbindt mij met de natuur als ik onderweg ben.’ Hij wreef erover, het was helemaal glad. Hij had het ook over een witte reiger. Die had hij onlangs vanuit het treinraam gezien. Met zijn stokje in de hand keek hij rond om zijn vreugde te delen. Een witte reiger! Er waren geen ogen beschikbaar om mee te vieren. Alle ogen zaten aan schermen vastgelijmd. Daar denk ik aan nu ik op de trein zit. Ik weersta de drang om mijn telefoon uit mijn zak te halen. Regen striemt tegen het raam, er is niet veel te zien daar buiten. Ik speur dan maar rond in de wagon. Iedereen verzonken in andere werelden. Behalve één man. Hij is wat ouder. Hij kijkt voor zich uit en krabt af en toe aan de zijkant van zijn hoofd. Hij tokkelt niet op zijn telefoon. Een uitzondering. Ineens haalt de man toch zijn telefoon uit zijn broekzak. Hij wordt opgebeld. ‘Hoe ist?’ vraagt hij luid. Een beetje te luid voor mijn oren maar ik vergeef het hem. Hij heeft het over gordijnen. Ze moeten worden ingekort. Hij vraagt aan de persoon aan de andere kant van de lijn of die daar raad mee weet. Dan schakelt hij over naar kettingsmeer. Zijn broek ziet er smetteloos uit. Toch beweert hij dat er vetsporen op zitten. Hoe zou hij die best verwijderen? Hij heeft ook een vlek op de vloer. Te lijf gaan met bruine zeep? Of is er een andere remedie? En dan begint de man weer van voor af aan over de gordijnen en ik begrijp nu wie er aan de andere kant van de lijn hangt. Het is zijn moeder. De man weet wat hij met de gordijnen aan moet, met het kettingsmeer, de vlek op de vloer. Ik ben getuige van een ritueel dat wordt uitgevoerd. Misschien wel dagelijks. Het is liefde in de vorm van praktische uitwisselingen.